احساس گناه بخاطر رفاه و ثروت زیاد

هر نروژی احساس گناه نمی کند، اما بسیاری احساس گناه می کنند.

#میز_ترجمه_فخر_نیوز

به گفته الیزابت آکسفلد، بسیاری از نروژی ها احساس گناه می کنند.

فخر نیوز. پروفسور ادبیات اسکاندیناوی در دانشگاه اسلو می گوید نروژی های ثروتمند به طور فزاینده ای زندگی راحت خود را با زندگی مردمی که به ویژه در خارج از کشور دچار مشکل هستند، مقایسه می کنند.

او می گوید: «ما شاهد ظهور روایتی از احساس گناه در مورد زندگی سرشار از رفاه مردمی در دنیایی هستیم که دیگران در آن در حال رنج هستند.

نروژ به لطف ذخایر قابل توجه نفت خود که پس از روسیه بزرگترین در اروپاست، یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است.

قدرت اقتصاد آن، همانطور که به ازای هر عضو جمعیت کشورها اندازه گیری می شود، تقریباً دو برابر بریتانیا و حتی از ایالات متحده قویتر است.

نروژ حتی مازاد بودجه دارد، یعنی درآمد ملی آن از مخارجش بیشتر است. این مازاد در بودجه در تضاد آشکار با اکثر کشورهای دیگر از جمله بریتانیا است که برای پوشش کسری بودجه خود مجبور به قرض گرفتن هستند.

پروفسور آکسفلد استاد ادبیات به دنبال این است که چطور کتاب‌ها، فیلم‌ها و سریال‌های اسکاندیناویایی فرهنگ وسیع‌تر زمان خود را منعکس می‌کنند.
او می‌گوید که به‌طور فزاینده‌ای می‌بیند که این رسانه‌ها احساس گناه نروژی ثروتمند را می‌کاوند.

«با نگاهی به ادبیات، فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی معاصر، متوجه شدم که تضاد بین خودِ شاد، خوش‌بخت یا شایسته و «دیگریٍ» رنجور باعث ایجاد احساس گناه، ناراحتی، ناامنی یا شرم می‌شود.

پروفسور آکسفلد که عبارت “اسکن گناه” را ابداع کرده است، می افزاید: “تک تک افراد احساس گناه نمی کنند، اما بسیاری این احساس گناه را تجربه می کنند.”

موضوعات ارائه شده در درام های اخیر نروژی شامل اعضای “طبقه مرفه” است که به خدمات ارائه شده توسط کارگران مهاجری که در تختخواب های زیرزمین خود ساکن هستند، متکی هستند.

افراد و سازمان های مختلف مشتاق این سوال هستند که آیا ثروت نروژ مبتنی بر رویه های اخلاقی است یا خیر.

در ژانویه امسال، فایننشال تایمز گزارش ویژه‌ای منتشر کرد که نشان می‌داد چگونه روغن ماهی تهیه شده از ماهی‌های کامل آسیاب شده در سواحل موریتانی در آفریقا به عنوان خوراک توسط مزارع ماهی آزاد نروژ استفاده می‌شود.

این روزنامه می گوید، ماهی نروژی پرورشی که توسط خرده فروشان بزرگ در اروپا فروخته می شود، “به امنیت غذایی در غرب آفریقا آسیب می رساند.”

گروه فشار محیطی Feedback Global اصرار داشت که “اشتهای هولناک صنعت ماهی قزل آلا نروژی برای ماهی های وحشی باعث از بین رفتن معیشت و سوء تغذیه در غرب آفریقا شده و نوع جدیدی از استعمار غذایی را ایجاد می کند”.

دولت نروژ پاسخ داد که می خواهد “تضمین خوراک پایدار” را داشته باشد و در جهت “استفاده بیشتر از مواد خام محلی و پایدارتر” کار می کند.

در واقع، نروژ می گوید که مشتاق انتقال به اقتصاد سبز است، بنابراین اطمینان از پایداری آبزی پروری ضروری است زیرا اهمیت بخش نفت کاهش یافته است تا راه را برای به اصطلاح “تغییر سبز” باز کند.

این امر می‌تواند منابع مالی، فناوری و نیروی کار را برای بخش‌های دریایی مقاوم‌تر در آینده، مانند انرژی خورشیدی و بادی و تولید جلبک برای غذا و دارو آزاد کند.

اما این توجیه، حداقل در حال حاضر، برای ساکت کردن منتقدان سرسخت صنعت پرسود نفت نروژ کافی نخواهد بود. فعالان محیط زیست با ادامه حفاری برای نفت و گاز مخالف هستند. منتقدان دیگر می گویند که نروژ بیش از حد به درآمدهای نفتی خود متکی است.

از یک سو، به لطف ثروت مبتنی بر نفت و گاز، ساعات کاری نروژ نسبت به اکثر اقتصادهای مشابه کوتاه‌تر است، و از سویی حقوق کارگران آن بیشتر و سیستم رفاهی آن سخاوتمندانه‌تر است.

بر اساس گزارش جهانی شادی، نروژ مدت‌هاست که یکی از شادترین کشورهای جهان بوده است. در حال حاضر در جایگاه هفتم قرار دارد.

اما از سوی دیگر، دلایل بور توسترود، سرمایه گذار و هتلدار بازنشسته، معتقد است «اتکای کامل نروژ به درآمدهای نفتی» منجر به بودجه بیش از حد بزرگ دولت، تورم بخش عمومی و کمبود نیروی کار شده است که بخش خصوصی را عقب می اندازد.

او اصرار دارد: «این امر متناسب با توسعه پایدار نیست.»

نروژ همیشه برای حیات خود به اقیانوس ها چشم دوخته است. دریاها برای قرن ها منبع غذا و انرژی، محل کار و مولد ثروت بوده اند. با این حال، تنها در اواخر دهه ۱۹۶۰ بود که اکتشافات نفت و گاز به تغییر ثروت این کشور توسعه نیافته کمک کرد.

از آن زمان، بیشتر درآمدهای عظیم نفتی نروژ توسط مدیریت سرمایه گذاری Norges Bank که بخشی از بانک مرکزی نروژ است، در سطح بین المللی سرمایه گذاری شده است.

صندوق نفت دارای دارایی به ارزش حدود ۱.۷ تریلیون دلار است.

درآمد صادرات نفت نروژ پس از حمله روسیه در سال ۲۰۲۲ افزایش یافت. منتقدان ادعا کردند که کشور از جنگ سود می برد، یا حداقل نتوانسته است به اندازه کافی، درآمدهای بادآورده خود را با قربانیان تجاوزات، تقسیم کند.

نخست وزیر یوناس گار استور اتهامات مربوط به سودجویی از جنگ را رد کرد و در پاسخ گفته که نروژ توانست انرژی زیاد مورد نیاز اروپا را در زمان این بحران جنگی تامین کند.

او همچنین خاطرنشان می کند که نروژ یکی از بزرگترین حامیان مالی اوکراین بوده است.

یان لودویگ آندریسن، اقتصاددان ارشد می‌گوید که نروژی‌ها «بسیار ثروتمندتر از آنچه ما انتظار داشتیم» شده‌اند.

نروژ همچنین یک از بزرگترین کشورهای پیشرو در کمک های بشردوستانه است.

پروفسور آکسفلد می‌گوید: « نروژی‌ها با سخاوت در اهداف انسانی مشارکت دارند.
اما آقای آندریسن با اشاره به درآمدهای اضافی صادرات نفت در نتیجه درگیری در اوکراین ، می‌گوید که کمک‌های خیرانه نروژ «نسبت به درآمد اضافی ناشی از جنگ و آلام مردم ناچیز است».

اما آیا آنها با پروفسور آکسفلد موافق هستند که بسیاری از نروژی ها احساس گناه می کنند؟ آقای آندریسن می گوید: «نه واقعاً، مگر شاید در برخی محافل مانند جنبش محیط زیست.

آقای توسترود نیز موافق نیست. من هیچ احساس گناهی ندارم و فکر نمی‌کنم در نروژ گسترده باشد.»

به نقل از BBC