گزارش تصویری: کوچه صابون پزها

اختصاصی فخر نیوز

در خیابان مصلی خیابانی که قبلا راسته صابون پزها نام داشته و هنوز هم قدیمی ها با این نام می شناسند، میهمان یکی از صاحبان مشاغل سنتی مشهد هستیم، روزی روزگاری در اینجا که الان تابلوی مصلی ۳ به چشم می خورد، قلعه چهنو بوده با زمین های کشاورزی و البته چندین کارگاه صابون پزی.
شغل پر زحمتی که عشق به هنر و امید به تولید و همکاری جمعی و همدلی بار سختی آن را کاهش می داده است، و اکنون دیگر خبری از هیچ کارگاهی نیست.
تنها یادگار صدساله مشهد همین صابون فروشی «حاج اقای شیخ» است و کارگاه آنها به جاده فریمان رخت بسته است.
حاج آقای شیخ از خاطرات خود از این محله و راسته صابون پزها می گوید.
صدای دلنشین مشهدی او که لحن کلام او بوی نوستالژیک مشهد قدیم و دوران گذشته را می دهد. سنت هایی که با این صداها در حال نابودی است و سرعت پیشرفت از نوع ایرانی، همه آنها را زیر چرخ قدرتمند خود می کشد.

هنوز در این مغازه صابون های سنتی که تحت عنوان مراغه شناخته می شوند، عرضه می‌شود. صابون هایی که به شکل طبیعی گذشته خود، با چربی و پیه حیوانی و مواد طبیعی دیگر مثل سدر و زیتون و روغن های گیاهی ساخته می شوند، به همان روش قدیمی قالب میزنند و روی محوطه و پشت بام به ردیف می چینند تا خشک شود و…

نحوه پختن صابون به این شکل است:
اول باید چربی گوسفندی یا گاوی  تهیه شود. چربی، آب و سود سوزآور را داخل کوره می ریزند و پنج، شش ساعتی زمان می‌دهند تا بپزد. مایع کم‌کم به شیره تبدیل می‌شود. وقتی شروع می‌کند به ته‌ دیگ بالا دادن، صابون خودش می‌گوید «پخته شدم». بعد مایع را توی قالب ‌خانه که فضایی شبیه حوض است، می ریزند. یک روز آن ‌جا می‌ماند و بعد آن را برش می‌زنند. فرایند کار و مواد اولیه همه صابون‌های دست‌ساز همین است. برای صابون‌ های گیاهی، در مرحله ته ‌دیگ بالا دادن، داروها را اضافه می‌کنند. زحمت این صابون‌ها زیاد است، پختن یک سری ۱۰۰، ۲۰۰تایی‌شان یک روز کامل زمان می‌برد و هر روز فقط مخصوص یک گیاه مثل سدر یا زیتون است»