در پاکستان سنتی آزاردهنده مرتبط با تولد و فرزندآوری وجود دارد که در آن سر نوزادان اهدایی در یک ماسک آهنی محصور می شود تا رشد جمجمه محدود شود.
این کودکان با جمجمههای شیبدار، پیشانیهای بد شکل و چهرههای باریک شبیه جوندگان، برای گدایی در خیابانها بزرگ میشوند.
آنها به “بچه های موش” یا “چوها” معروف هستند و خرافاتی نیز وجود دارد که اگر به آنها پول ندهید برایتان بخت بد و بدشانسی به بار می آورد.
این سنت بیمارگونه به قرنها پیش باز میگردد و گفته میشود که باندهای جنایتکار با بهره کشی از کودکان معلول برای کسب درآمد از آن سود جسته اند.
آنها بچه های سالم را می دزدیدند -ظاهراً قبل از اینکه آنها را مجبور به تغییر شکل با اقدامات وحشیانه ای کنند تا متعاقباً آنها را به “بچه های موش” تبدیل کنند تا با التماس و زاری برایشان گدایی کنند.
اما ریشه این جنایت کجاست؟
همه این اعمال از سنت قدیمی مربوط به فرزندآوری و ناباروری سرچشمه می گیرد.
این کودکان گدای نگون بخت معمولاً به عنوان “موش های شاه دوالا” شناخته می شوند.
شاه دوالا قدیس مسلمان قرن هفدهم بود که اعتقاد بر این است که کلاه ای را به عنوان تزئین روی سر کودکان می گذاشت و ظاهراً از بچه های معلول رها شده مراقبت می کرد و آنها هم در عوض برای او گدایی می کردند.
این قدیس همچنین به زوجهای نابارور اطمینان می داد که میتواند برکت و رحمت خود را شامل آنها کند تا بتوانند بچه دار شوند اما به شرطی که اولین نوزاد خود را رها و وقف او کنند.
حرم شاه دوالا گجرات
طبق خرافات محلی در صورت عدم وقف کودک اول او به صورت میکروسفالی متولد خواهد شد یعنی کودکی با یک جهش ژنتیکی با بینی و گوش های بیرون زده و جمجمه های کوچک به دنیا خواهد آمد.
بعدها زیارتگاهی برای قدیس در گجرات ساخته شد و از آن زمان مردم به این مکان هجوم آوردهاند و برای بچه دار شدن دعا میکنند.
در طول قرن ها، اعتقاد بر این است که والدین در حال حاضر مردم محلی به این گدایان که به حرم پناه می برند، موش می گویند. این افراد عبای سبز می پوشند و با پرسه به دور حرم طلب پول می کنند.
در دهه ۱۹۶۰، دولت پاکستان شهروندان را از رهاسازی نوزادان تازه متولد شده در این زیارتگاه مقدس منع کرد.
اما دولت سابق به زودی از خود سلب مسئولیت کرد و اکنون ظاهراً باندها با فرستادن “بچه های موش” به خیابان های پاکستان کسب درآمد می کنند و مردم همچنان به آنها پول می دهند از ترس اینکه مبادا بچه های خودشان به این درد مبتلا شوند.
نادیا پس از اینکه والدینش در کودکی او را به زیارتگاه شاه دوالا انداختند، تبدیل به یک “زن موشی” شد
نادیا نمونه ای از این کودکان بوده که در کودکی در این زیارتگاه رها شد. عکس بالا در تاریخ ۲۰۰۸ است و هرگز پدر و مادرش پیدا نشدند و اثری از آنها نیست.
باور بر این است که افرادی مانند نادیا به گروه های که تحت عنوان مافیای گدایی معروفند فروخته میشوند و انها از کودکان “موش” کسب درآمد می کنند.
در قوانین پاکستان، رها کردن کودک زیر ۱۲ سال جرم است. همچنین اگر کودکی را مجبور به گدایی کنید، به پنج سال حبس محکوم می شوید.
زیارتگاه شاهدولا همچنان یک مکان زیارتی محبوب برای زوجهای متاهلی است که در آرزوی بچه دار شدن هستند./دیلی استار
ترجمه احمد غفوریان
