پنج نکته برای ایجاد تاب‌آوری در نوجوانان و جوانان**
تاب‌آوری به تنهایی ساخته نمی‌شود بلکه والدین و حامیان نقش مهمی در آن دارند.
نویسنده: دکتر روباین هنلی-دیفو
منتشر شده در ۲۶ فوریه ۲۰۲۵
ترجمه پایگاه خبری فخر نیوز
✅ نکات کلیدی
– نوجوانی دوره‌ای از کشفِ خود، رشد و یادگیری از طریق تجربیات جدید است.
– والدین و حامیان نقش کلیدی در کمک به نوجوانان برای ایجاد تاب‌آوری دارند.
– یکی از بزرگ‌ترین هدایایی که می‌توانیم به فرزندان خود بدهیم، باور به توانایی‌ها و شایستگی‌های آنها است.
نوجوانی یک دوره حساس از رشد است که با تغییرات جسمی، ذهنی، اجتماعی و عاطفی همراه است. نوجوانان در حال بازکشف دنیای خود و کشف هویتشان هستند. در این مسیر، آنها با چالش‌هایی در زمینه تحصیل، فعالیت‌های فوق‌برنامه، دوستی‌ها و مسئولیت‌های جدید روبه‌رو می‌شوند. زندگی پر از موانع، استرس‌ها و سختی‌ها است، اما درعین‌حال، فرصت‌های زیادی برای یادگیری و رشد نیز فراهم می‌کند.
به‌عنوان والدین و حامیان آنها، اغلب تمایل داریم از فرزندان خود در برابر شکست‌ها و مشکلات محافظت کنیم و خودمان مسائل را برایشان حل کنیم. اما نمی‌توانیم آنها را از همه چالش‌ها دور نگه داریم. در مقاله قبلی‌ام با عنوان «کمک به کودکان برای ایجاد تاب‌آوری از طریق حمایت، نه نجات»، توضیح داده‌ام که چگونه اجازه دادن به آنها برای تجربه ریسک‌ها، شکست‌ها و ناراحتی‌ها، نه‌تنها در حال حاضر از آنها حمایت می‌کند، بلکه آنها را برای آینده نیز توانمند می‌سازد. در نهایت، نقش ما این نیست که موانع را حذف کنیم، بلکه این است که به نوجوانان و جوانان کمک کنیم تاب‌آوری و باور به توانایی خود را برای مقابله با چالش‌های زندگی ایجاد کنند.
✅ والدین و مربیان چه کاری می‌توانند انجام دهند
۱. اولویت دادن به گذران وقت با کیفیت در کنار هم
با گسترش دنیای آنها و توسعه روابط عمیق‌تر خارج از نظام خانوادگی، ما می‌توانیم به آنها یادآوری کنیم که همیشه یک پناهگاه امن دارند. فرزندان ما باید بدانند که یک پایگاه خانوادگی دارند،یک سیستم حمایتی محکم که از آنها حمایت کند، به حرف‌هایشان گوش می دهد و در مواقع سختی به آنها آرامش می بخشد. حتی در حالی که آنها به دنبال استقلال هستند، باید به ارتباط با آنها ادامه دهیم.
این کار می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
– نشان دادن علاقه به سرگرمی‌ها و علایق آنها—حضور داشتن و یادگیری در کنار آنها نشان می‌دهد که برایشان ارزش قائل هستید.
– داشتن روال‌ها و سنت‌هایی که حس راحتی و امنیت را ایجاد می‌کند.
– برنامه‌ریزی برای شام‌های خانوادگی، شب‌های بازی، شب‌های فیلم یا گردش‌های خانوادگی منظم.
– باز نگه داشتن دعوت‌ها و یادآوری این که همیشه خوشحال می‌شوید آنها به شما بپیوندند
۲. گوش دادن برای درک، نه برای حل کردن.
اغلب، فرزندان ما برای اینکه دیده و شنیده شوند به ما مراجعه می‌کنند، نه برای دریافت راه‌حل. باید به آنها گوش دهیم تا واقعاً متوجه‌شان شویم، نه اینکه فقط بخواهیم مشکلاتشان را حل کنیم. به یاد داشته باشید که لازم نیست همه مکالمات درباره مشکلات و چالش‌هایشان باشد.
این کار می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
– انجام مکالمات رو در رو در حین رانندگی، آشپزی یا پیاده‌روی، که باعث می‌شود نوجوانان احساس راحتی بیشتری در به اشتراک گذاشتن احساساتشان داشته باشند.
– وقتی آنها چیزی برای گفتن دارند، از آنها بپرسید: «آیا به دنبال آرامش هستی یا راه‌حل؟»
– تایید احساسات بدون تلاش برای اصلاح آنها. برای مثال، به جای عجله برای بهتر کردن اوضاع، بگویید: «ممنون که به من گفتی. من تو را باور دارم.» یا «این واقعاً سخت به نظر می‌رسد. من اینجا هستم که از تو حمایت کنم.»
– تشویق آنها به حل مسئله به‌جای ارائه راه‌حل‌های آماده.
– کمک به آنها برای تشخیص اینکه چه چیزهایی در کنترلشان است و چه چیزهایی خارج از کنترلشان.
۳. تشویق به اکتشاف و رشد
همان‌طور که گفته شد، نوجوانی، زمان کشف خود، استقلال و یادگیری از طریق تجربه است. ما به‌عنوان والدین و مربیان می‌توانیم آنها را به رشد و اکتشاف تشویق کنیم تا اعتمادبه‌نفس و درک عمیق‌تری از خودشان به دست آورند.
این کار می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
– تغییر زبان از هشدارهای مبتنی بر ترس به تصمیم‌گیری توانمندساز. برای مثال، به‌جای گفتن «مراقب باش»، بگویید «خوب فکر کن» یا «تصمیم‌های درستی بگیر.»
– جشن گرفتن تلاش‌های آنها، نه فقط نتایج. یادآوری کنید که هدف اصلی یادگیری است، حتی اگر گاهی اوقات همراه با اشتباه باشد.
– معرفی آنها به تجربیات و ایده‌های جدید.
– تشویق آنها به کشف علایقشان بدون فشار یا انتظار و حمایت از آنها در مسیر پیدا کردن چیزهایی که برایشان مهم است.
### ۴. الگو بودن برای عادت‌های سالم، راهبردهای مقابله‌ای و مراقبت از خود
فرزندان ما از رفتارها و اقدامات ما یاد می‌گیرند. ما می‌توانیم با نشان دادن عادت‌های سالم، راهبردهای مقابله‌ای و مراقبت از خود، الگویی برای آنها باشیم. این موضوع به‌ویژه زمانی مهم است که با چالش‌ها روبه‌رو هستیم، زیرا آنها از نحوه برخورد ما با استرس درس می‌گیرند.
این کار می‌تواند موارد زیر را در برگیرد:
– تمرین مهربانی با خود هنگام مواجهه با چالش‌ها، همان‌طور که با یک دوست صمیمی رفتار می‌کنید.
– نشان دادن نگرش رشد و تفکر مثبت.
– گفت‌وگو درباره عادت‌های سالم و راهبردهای مقابله‌ای و دعوت از آنها برای همراهی در این رفتارها. برای مثال، «من دارم برای پاک کردن ذهنم قدم می‌زنم—می‌خواهی همراه من بیایی؟»
– حل مسئله با بیان فرآیند فکری خود هنگام برخورد با یک مشکل روزمره.
– تشویق آنها به یافتن فعالیت‌هایی که سلامت روحی و عاطفی آنها را تقویت کند.
– تأکید بر اینکه درخواست کمک نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه قدرت است.
۵. حفظ امید به آینده آنها
تفکر ما ارتباط مستقیمی با ظرفیت امیدواری ما دارد. داشتن امید به ما کمک می‌کند حتی در مواجهه با موانع و شکست‌ها، نگرش مثبتی نسبت به آینده داشته باشیم. تحقیقات نشان داده است که نوجوانانی که خوش‌بین‌تر هستند و انتظارات مثبتی از آینده خود دارند، هنگام مواجهه با مشکلات کمتر آسیب می‌بینند و بیشتر به تلاش ادامه می‌دهند (توسای، پوسکار و سریکا، ۲۰۰۷).
این اقدام می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
– تشویق آنها به تعیین اهداف برای آینده و برنامه‌ریزی برای رسیدن به آنها.
– یادآوری موفقیت‌های گذشته‌ای که به نظرشان غیرممکن می‌رسید.
– به اشتراک گذاشتن داستان‌های امیدبخش از کتاب‌ها، افراد موفق، یا تجربیات شخصی.
– اطمینان دادن به آنها که شکست‌ها موقتی هستند و اشتباهات آنها را تعریف نمی‌کنند.
✅نتیجه‌گیری
کمک به نوجوانان در ایجاد تاب‌آوری به این معناست که آنها را به مهارت‌ها و باورهایی مجهز کنیم که بتوانند با چالش‌های زندگی روبه‌رو شوند. امید، تشویق و حمایت ما تأثیر عمیقی در شکل‌گیری آینده آنها دارد و آنها را برای درخشش در مسیر زندگی‌شان آماده می‌کند.
