☸️درد و رنج های مضاعفی که دولت ها برای شهروندان ایجاد می کنند
✅این که زیستن در این جهان همراه با برخی درد و رنج های بنیادین است و انسان ها فارغ از این که در کدام جغرافیا و تاریخ و جامعه و فرهنگی زیست کنند چنین درد و رنج هایی با آن ها خواهد بود تردیدی وجود ندارد. مانند درد و رنج تنهایی، بی معنایی(پوچی)، مرگ و برخی درد و رنج های مشابه که تو گویی همزاد آدمی بوده و راه فرار قطعی و نهایی از آن ها هم وجود ندارد. اما سایر درد و رنج هایی که بر انسان ها وارد می شود مبتنی بر عقلانیت و دانش و سیاست ورزی ها و برنامه ریزی های منطقی تا حد زیادی قابل کاهش و حتی از بین بردن هستند. لذا پرسش اساسی در این زمینه این است که چرا چنین نمی شود؟ و چرا برخی ملت ها به بهترین نحو زندگی ای با کیفیت و سرشار از خوشی و شادی و سلامتی دارند و برخی ملت ها زندگی ای سرشار از ناخوشی و اندوه و بیماری و در مجموع زندگی بی کیفیت را تجربه می کنند؟ به این درد و رنج ها می توان نام “درد و رنج های مضاعف” نهاد از آن رو که می توانند نباشند اما شوربختانه و به دلایل گوناگون وجود دارند و کام انسان ها را تلخ می کنند!!
✳️در واقع، می توان گفت که چنین “درد و رنج های مضاعفی” بیش و پیش از همه ناشی از فقدان سیاست ها و برنامه های عقلانی و علمی در یک کشور یا ناشی سیاست ها و برنامه های غیرعقلانی و غیر علمی و به دیگر سخن ناشی از سیاست ها و برنامه های ایدئولوژیک و بسته ای است که نه تنها درد و رنج های شهروندان آن جامعه را کاهش نمی دهد بلکه هر دَم بر آن ها می افزاید!! این درد و رنج ها همان درد و رنج های مضاعفی اَند که با سیاستگذاری ها و برنامه ریزی های عقلانی و علمی به راحتی قابل از بین رفتن یا کاهش هستند!! دولت ها و حکومت هایی که اگر واقعیت های زیست شهروندان در جنبه های گوناگون آن را به خوبی درک کنند و بر اساس آن اقدام به سیاستگذاری ها و برنامه ریزی های عقلانی و علمی مطابق با جهان مدرن نمایند بدون تردید کسر قابل توجهی از این درد و رنج های مضاعف به راحتی کاهش یافته و در نتیجه شهروندان نیز با ارامش و آسایش هرچه بهتر و بیش تر به یک زندگی با کیفیت دست خواهند یافت. هیچ توجیه انسانی، اخلاقی، علمی، عقلانی و حتی دینی ای وجود ندارد که شهروندان یک جامعه دچار درد و رنج های مضاعف باشند و اگر چنین است قطعاً و بدون هیچ شک و شبهه ای ناشی از بی کفایتی دولت هایی است که سررشتۀ امور در دست شان است!!
❇️نمونه های فراوانی هم اکنون در سراسر جهان وجود دارد که با درایت و تدبیر و در پیش گرفتن عقلانیت و دانش دولت ها کم و بیش با کیفیت ترین زندگی را برای شهروندان خود رقم زده اند مانند نروژ، دانمارک، فنلاند، سوئد، سوئیس، اتریش، هلند، آلمان، کانادا، فرانسه، بریتانیا، ژاپن، کره جنوبی و برخی کشورهای مشابه. در مقابل، نمونه های فراوان دیگری است که به دلیل عدم به کارگیری عقلانیت و دانش و افتادن در دام ایدئولوژی های ضد انسانی زندگی شهروندان شان را تیره و تباه کرده اند. کشورهایی مانند کره شمالی، سوریه، ونزوئلا، یمن، افغانستان، سودان، سومالی، و سایر کشورهای مشابه چنین وضع اسف باری را دارند. توجه شود که در این نوشتار بحث بر سر حکومت های دموکراتیک و غیر دموکراتیک نیست که البته بحث بسیار کلیدی و مهمی است و تأثیر فراوانی بر کاهش یا افزایش درد و رنج های مضاعف دارد. اما سخن بر سر نحوۀ سیاستگذاری هایی است که دولت ها و حکومت ها در پیش می گیرند تا شهروندان شان دارای زندگی با کیفیت شوند و درد و رنج های مضاعف شان کاهش یابد. برای نمونه کشورهای عربی حوزۀ خلیج فارس لزوماً حکومت های دموکراتیک ندارند اما با در پیش گرفتن برخی سیاست های عقلانی و علمی تا حد زیادی درد و رنج های مضاعف را کاهش داده اند.
✅شوربختانه در مورد کشورمان ایران نیز باید گفت که دست کم برخی سیاست ها و برنامه هایی که طی دهه های اخیر توسط نظام سیاسی در پیش گرفته شد نه تنها سبب کاهش درد و رنج های مضاعف شهروندان نشد، بلکه هر روز بر آن ها افزوده شد!! درد و رنج های ناشی از بیکاری، تورم، گرانی، فقر و محرومیت، بی مسکنی یا بدمسکنی، کیفیت پایین خدمات بهداشتی و درمانی، بی کیفیتی تغذیه و مواد غذایی، فقدان دسترسی مطلوب به آزادی های اجتماعی و مدنی، نابرابری های فزاینده، شکاف طبقاتی عمیق و گسترده، بی انگیزگی، مهاجرت و بلکه فرار نخبگان و در مجموع کیفیت پایین زندگی درصد قابل توجهی از شهروندان شده است!! لذا تمام سخن در این است که درد و رنج های مضاعفی که شهروندان ایران زمین اکنون تحمل می کنند هیچ توجیهی برای آن وجود ندارد و این خود مصداق ستم بزرگی است که بر آنان می رود/محمدباقر تاج الدین
